راه شب
راهیست راهِ عشق که هیچش کناره نیست
آن جا، جز آن که جــــان بسپارند،چاره نیست
هر گَه کـــه دل بـه عشق دهی خـــوش دمی بود
"در کار خیـــــــر حاجت هـــیچ استخــــاره نیست"
مــــا را ز منـــــع عقل متــــرسان و مِــــی بیــــــار!
کـــآن شحنه در ولایــــت ما هیــــــــــچ کــــــاره نیست
از چشم خـــــود بپرس کــــــــــه مـــا را کـــــــه میکشد
جانــــا! گنــــــــاهِ طالــــــع و جُــــــــرمِ ستــــــاره نیـــست
او را بــــــــــه چشم پــــــــــاک تـــــــوان دــد چون هلال
هر دیـــــــده جـــــــــای جِلـــــــوهٔ آن ماهپــــــاره نیـست
فرصت شمر طریـــــــقه رنـــــــدی که ایـــــــن نشان
چون راه گنـــــج بـــــر همه کس آشکــــــاره نیست
نگرفت در تـــــــو گریــــــه حافظ به هیـــچ رو
حیران آن دلم که کم از سنگ خاره نیست
آن به كه در اين زمانه كم گيري دوست
با اهل زمانـــــه صحبت از دور نكوست
آنكس كه به جملگي ترا تكيه بـر اوست
چون چشم خرد باز كني دشمنت اوست

گفتی غزل بگو چــــه بگویم ؟ مجال کو
شیریـــن من،برای غـــــزل شور و حال کــو
پـــر می زنــــــد دلــــــــم بـــــه هوای غزل، ولی
گیـــــرم هـــــــــــوای پـــر زدنــــــــم هست، بــــال کـو
گیـــرم بــــــه فــــــــــــــال نیـــــــک بگیــــــرم بـــــهار را
چشـــــــــم و دلـــــی بـــرای تـــــماشا و فـــــال کــو
تقویــــــــم چـــــــارفصـــل دلــــم را ورق زدم
آن برگهـای سبـــزِ سرآغــاز ســـــال کو
رفتیم و پرسش دل ما بی جواب مانـــد
حال سـؤال و حوصله قیل و قال کو
و همیــــــــن درد مرا سخت می آزارد
این دانـــــــــا ، این پیغمبــــــر
چیــــــــــزی از معجزه آن سوتـــــــر!
چه شگفتی هایی پنـــــــهان است!
و نمی دانــــــــم ، که چــــرا انسان ، تا ایــــن حد
و همیـــــن درد مرا سخت می آزارد.
آه از ایــــــن درد که جز مـرگ مـن اش درمان نیست
این همه رنج کشیــــــــدیــــــم و نمی دانستیــــــــم
که بلاهای وصـــــــــــال تـــــــو کم از هجران نیــست
آنچنــــــــــان سوخته ایــــــــــن خاک بلاکش که دگــر
انتـــــــــــظار مـــــددی از کــــــــــرم یـــــــــاران نیست
به وفای تـــــــو طمع بستــــــم و عمــــــر از کف رفت
آن خطا را بــــه حقیقت کم از ایـــــــن تـــاوان نیست
این چه تیغ است که در هر رگ من زخمی از اوست
گر بگویم که تـــــــــو در خون منـــــی بهتـــان نیست
رنچ دیرینـــــــــه ی انسان بــــــــــه مداوا نـــــــــــرسد
علت آن است که بیــــــــــمار و طبیب انسان نیست
صبــــــــــر بر داغ دل سوختــــــــــه باید چــــــو شمع
لایق صحبــــــــــــت بزم تـــــــــو شدن اسـان نیست
تب و تـــــــــــاب غـم عشق ات دل دریـــــــــا طلبــــد
هر تنک حوصلـــــــــه را طاقت ایـــــــن توفــان نیست
سایه صد عمر در این قصه بــه سر رفت و هنـــــــــوز
ماجــرای مـــــــــــن و معشوق مــــــــــرا پایـان نیست
پس از مرگم در سوگ مــــن منشين
آن هنگام که بانگ ناخوشاينـــــــــد ناقـــــــوس مرگ را مي شنوي
ازاين دنيــــــاي پست , از اين مأمـــــــن پست تــــــرين کرم ها
وحتي وقتـــــــي اين شعر را نيز مي خوانــــــي , به خاطر نيـــــاور
دستي که آنــــــــرا نوشت , چــــــرا که آنقدر تــــــو را دوست دارم
که مي خواهم در افکار زيبايــــــــت فراموش شوم
مبــادا که فکر کردن بـــــــه من تو را اندوهگيــــن سازد
حتي اسم من مسکين را هـــــم به خاطر نيـــــاور
آن هنگام که با خاک گـــــور يکي شده ام
هر چند از تــــــــو بخواهم ايـــــــن شعر را نگاه کنـــي
بلکه بگذار عشق تـــــو به من , با زنـــــدگي من بــــــه زوال بنشيند
مبادا که روزگار کج انديش متـــــــوجه عزاداري تـــــو شود
و از اينکه من رفته ام ،از جدايـــــــي دو عاشق خوشحال شــــود
نازنین آمد ودستی به دل ما زد ورفتپرده ی خلوت ایـن غمکـده بالا زد ورفتکنج تنهایـــی ما را بـه خیـــــالی خوش کردخواب خورشیـــد به چشم شب یـــلدا زد و رفتدرد بی عشقـــــــــی ما دیـــــــــد و دریـــغش آمدآتش شوق دریــــــن جــــــــان شکیــــــبا زد و رفتخرمـــــن سوختــــه ی ما بــــــه چــه کارش می خوردکه چـــــــو بــرق آمــــــد و در خشک و تـر ما زد و رفترفت و از گریــــه ی تـــــــوفـانی ام انــــــدیشه نــکردچـــه دلی داشت خـــدایــا که بـــــه دریـــــا زد و رفتبـــــــــود آیــــا کــه ز دیوانـــــه ی خود یــاد کنـــدآن که زنــجیر بــه پـــــــای دل شیـــدا زد و رفتسایه آن چشم سیه با تو چه می گفت که دوشعقل فریـاد برآورد وبه صحرزد ورفت
شب سردی است و مــــــــن افسرده
راه دوری است و پایـــــــــــی خستــه
تیــــــــــرگی هست و چراغی مــــرده
می كنم ، تنـــــــــها، از جاده عبـــــور:
دور ماندنـــــــد ز مــــــــــــــن آدم هـا
سایـــــــــــهای از سر دیــــوار گذشت
غمی افـــــــــــزود مرا بــــــــر غم هـا
فكر تـــــــــاریكی و ایـن ویـــــــــرانــی
بی خبـــــــر آمــــــــد تا بـــــا دل مـن
قصـــــــه ها ساز كنـــــــــد پنهانــــی
نیست رنگی كــــــه بگویــــــــد بـا من
اندكی صبر ، سحــــــــر نـزدیك است:
هرَ دَم ایـــــــن بانـگ بـــــــرآرم از دل:
وای ، ایــــــن شب چقـدر تاریـك است
خنـــــده ای كو كـــــه به دل انگیـــزم؟
قطره ای كـــــــو كه به دریـــــا ریــزم؟
صخرهای كــــــــو كه بـدان آویــــــزم؟
مثل ایـن است كه شب نمنــاك است
دیگران را هــــــم غم هست بـــه دل،
غم مـن ، لیك، غمـی غمنــــاك است











.jpg)


